Parafia św. Marii Magdaleny w Nowym Miasteczku

 SIÓDME PRZYKAZANIE BOŻE

„Nie kradnij”

i DZIESIĄTE PRZYKAZANIE BOŻE

„Nie pożądaj żadnej rzeczy bliźniego twego”

1.    Przywłaszczyłem sobie cudzą rzecz (prywatną, społeczną)

2.    Wyrządziłem szkodę przez lenistwo, spóźnialstwo, niedotrzymanie umowy lub ustalonych terminów

3.    Zatrzymałem rzecz znalezioną lub pożyczoną

4.    Rzecz skradzioną kupiłem albo sprzedałem

5.    Dałem się przekupić przez dawanie albo branie łapówek

6.    Zniszczyłem cudzą własność

7.    Oszukałem bliźniego w handlu

8.    Byłem chciwy, zazdrosny, pożądałem dobra cudzego

9.    Nie wynagradzałem sprawiedliwie za pracę

10.        Przywiązywałem się do rzeczy materialnych

11.        Byłem skąpy wobec potrzebujących

12.        Marnowałem talenty swoje i innych

 ÓSME PRZYKAZANIE BOŻE

„Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu twemu”

1.    Kłamałem i kłamię z przyzwyczajenia

2.    Posądzałem lekkomyślnie

3.    Bez potrzeby mówiłem o wadach lub grzechach bliźnich (obmowy)

4.    Oczerniałem bliźniego, opowiadając o nim nieprawdziwe, złe rzeczy

5.    Byłem obłudny wobec bliźniego

6.    Nie zachowałem powierzonej mi tajemnicy albo sekretu

7.    Nie dotrzymałem słowa, obietnic

8.    Osądzałem bliźnich

9.    Byłem wścibski, podsłuchiwałem, podglądałem

10.        Zwalałem winę na bliźniego

11.        Doniosłem fałszywie lub fałszywie zeznawałem

12.        Mówiłem bezmyślnie, głupio (gadulstwo)

13.        Fałszowałem dokumenty

 PRZYKAZANIA KOŚCIELNE

 I Przykazanie: „W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych”

1.    Czy w każdą niedzielę chodzę na Mszę świętą

2.    Czy uczestniczę aktywnie we Mszy świętej

3.    Czy powstrzymuje się w Dzień Pański od prac niekoniecznych

 II przykazanie: „Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty”

1.    Czy przygotowuję się do sakramentu pokuty z miłości do Boga i Kościoła

2.    Czy korzystam chociaż raz w roku z sakramentu pokuty

 III przykazanie: „Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym przyjąć Komunię świętą”

1.    Czy przystąpiłem w okresie wielkanocnym do Komunii świętej

2.    Czy nie lekceważę Pana Jezusa, zbyt rzadko przyjmując Go w Komunii świętej

 IV przykazanie: „Zachować nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach”

1.    Czy powstrzymuję się od pokarmów mięsnych w każdy piątek (obowiązuje od 14 roku)

2.    Czy zachowywałem post ścisły w Środę Popielcową i Wielki Piątek (czyli tylko jeden posiłek do sytości; obowiązuje od 18 do 60 roku życia)

3.    Czy w każdy piątek w ciągu roku oraz w całym okresie Wielkiego Postu powstrzymywałem się od udziału w zabawach z tańcami i głośną muzyką

 V przykazanie: „Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła”

1.    Czy troszczę się o braci i siostry w wierze, szczególnie tych potrzebujących pomocy

2.    Czy troszczę się o potrzeby wspólnoty Kościoła parafialnego i diecezjalnego (potrzeby utrzymania materialnego parafii: budowy, remontów, utrzymania budynków kościelnych i utrzymania kapłanów; rozwój działalności misyjnej)

ZAGROŻENIA DUCHOWE

(spisane przez księży egzorcystów – niezwykle ważne przed spowiedzią)

Wszystkie odpowiedzi twierdzące należy wyspowiadać i wyrzec się ich

1.    Czy miałeś pragnienie oddalenia się od Boga, trwanie w grzechu

2.    Czy zmagasz się ze złymi myślami o Bogu

3.    Czy jest w Tobie pragnienie mocy, czy pytasz o jej źródło

4.    Jaka jest Twoje obecna więź z Chrystusem

5.    Czy popełniłeś kiedyś świętokradztwo

6.    Czy są jakieś grzechy, z których nie możesz się wyzwolić (tkwienie w grzechach osłabia wewnętrznie człowieka i czyni go szczególnie podatnym na ataki ducha zła)

7.    Czy tkwisz w jakimś nałogu (komputer, Internet, telewizja, leki, narkotyki, alkohol, seks, pornografia – nałogi stają się przestrzenią, w której zniewolenie jakąś praktyką może stać się źródłem zniewolenia demonicznego)

8.    Czy dręczyły lub dręczą Cię myśli odnośnie do samobójstwa, zabójstwa, aborcji, zrobienia jakiejś szkody sobie lub komuś

9.    Czy doświadczasz jakiś innych dręczących Cię, obsesyjnych myśli

10.        Czy podtrzymujesz w sobie gniew i brak przebaczenia

11.        Czy ktoś rzucił na Ciebie, Twoją rodzinę przekleństwo, złorzeczenie, urok

12.        Czy masz doświadczenie jakiejś „obecności”, która Cię przeraziła

13.        Jak reagujesz na miejsca święte, sakramenty, osoby duchowne (znakiem związania demonicznego może być niemożność wejścia do kościoła, ogromna agresja do sacrum i księży – chodzi nie o jakąś niechęć związaną ze złymi doświadczeniami, ale o wrogość rodzącą się z głębi człowieka)

14.        Czy słyszałeś jakieś wewnętrzne głosy czy przynaglenia np. o śmierci

15.        Czy w Twoim domu dzieją się jakieś niewytłumaczalne zjawiska (może to być związane z kultem satanistycznym czy praktyką okultystyczną sprawowanymi w domu; lub z okultystycznym związaniem jakiejś mieszkającej w tym domu osoby)

16.        Czy wierzysz w przesądy

17.        Czy uczestniczyłeś w seansach spirytystycznych, choćby dla zabawy

18.        Czy miałeś coś do czynienia z magią (białą lub czarną) Czy odprawiałeś jakieś praktyki

19.        Czy byłeś u wróżki. Czy wróżono Ci z kart Tarota (Tarot oraz karty anielskie mają jednoznaczne podłoże demoniczne)

20.        Czy byłeś u „świeckich egzorcystów”, odczyniających, jasnowidzów

21.        Czy korzystałeś z Metody Silvy i programu Sita Learning System (w praktykach tych następuje oddziaływanie na podświadomość)

22.        Czy byłeś zaangażowany w sztuki walki

23.        Czy praktykowałeś jogę, medytację transcendentalną lub inną formę medytacji dalekowschodniej. Czy podejmowałeś jakąś wskazaną mantrę (ćwiczenia ciała są częścią całego systemu filozoficznego i stanowią część inicjacji w dany system (religijny); należy odróżnić sztuki walki od sportów walki – bez odniesień do filozofii, konieczne jest jednak kontrolowanie)

24.        Czy miałeś jakieś doświadczenia okultystyczne (np. wiara w moc kryształów i piramid; różne zabawy, np. Krwawa Mary; stosowanie tabliczek Quija; zaklęcia; przyzywanie ducha przewodnika; stosowanie formuł magicznych; praktyki chodzenia po ogniu)

25.        Czy miałeś doświadczenie projekcji astralnych, unoszenia przedmiotów, przepowiadania przyszłości

26.        Czy podpisałeś jakiś pakt krwi

27.        Czy wierzysz we wróżby. Czy korzystałeś z usług wróżek, jasnowidzów czy innych magów

28.        Czy podejmowałeś jakieś praktyki astrologiczne, spirytystyczne (prawdziwe wróżby, wróżby dla zabawy: wróżenie z kart; wróżenie z ręki – chiromancja; numerologia; odwoływanie się do różnych wyroczni, czytanie senników)

29.        Czy wierzysz w istnienie tzw. trzeciego oka? (ma stanowić bramę do szerszej rzeczywistości)

30.        Czy korzystałeś z radiestezji (różdżkarstwo – np. do poszukiwania wody, używanie wahadełka) – jest to jasnowidztwo

31.        Czy korzystałeś z filtrów magicznych (różne mieszaniny, które mają pomóc w rozwiązaniu problemów)

32.        Czy uczestniczyłeś w praktykach odblokowywania czakramów

33.        Czy miałeś do czynienia hipnozą, psychometrią, praktyką biofeedback, automatycznym pismem, telepatią, przywołaniem duchów

34.        Czy uczestniczyłeś w kursach robienia cudów

35.        Czy odgrywałeś kiedyś rolę diabła, angażując się emocjonalnie (także dla zabawy)

36.        Czy w jakiś sposób przywoływałeś szatana, złe duchy, duchy-przewodniki, duchy opiekuńcze – channeling (przeważnie skutkuje to związaniem demonicznym)

37.        Czy uczestniczyłeś w jakichś obcych kultach. Czy coś jadłeś na tych spotkaniach ( np. uczestnictwo w spotkaniach wyznawców Harry Kriszny; spożywanie czegokolwiek na spotkaniach takich grup może skutkować zniewoleniem poprzez pokarm wcześniej ofiarowany demonom)

38.        Czy uczestniczyłeś w jakichś kultach satanistycznych, bądź w jakiejś podobnej praktyce (uczestnictwo w czarnej mszy satanistycznej, modlitwa do szatana, zapraszanie złego do swojego życia jest poważnym wykroczeniem przeciw Bogu i stanowi realne zagrożenie dla człowieka, skutkuje poważnym zniewoleniem czy opętaniem)

39.        Czy nosiłeś jakieś symbole satanistyczne, symbole śmierci czy obcych kultów (pentagram, odwrócony krzyż, trzy szóstki, pacyfka, czy krzyż Nerona, wąż i inne symbole)

40.        Czy miałeś jakiś kontakt z literaturą satanistyczną (czytanie biblii satanistycznej lub innych książek tego typu, Kabały, księgi typu Thota, publikacji Bławatskiej i A. Bailey’a,)

41.        Czy wymawiałeś w modlitwie, w śpiewie piosenek imiona jakichś bóstw, demonów (np. Makumba – bóstwo afrykańskie)

42.        Czy odsyłałeś kogoś „do diabła”

43.        Czy czytałeś literaturę zawierającą opisy jakichś praktyk okultystycznych, medytacyjnych (niejako scenariusz działań) np. „Harry Potter” (zawierają wprost i jednoznacznie symbolikę okultystyczno – satanistyczną); P. Coehlo, „Pielgrzym”

44.        Czy interesowałeś się ezoteryką, poszukiwaniem wiedzy tajemnej, kontaktami z organizacjami, sektami pogańskimi, ezoterycznymi i gnostyckimi. Czy czytałeś jakąś literaturę z tego zakresu

45.        Czy miałeś kontakt z teozofią czy antropozofią (pedagogika Rudolfa Steinera – czyli tzw. przedszkola i szkoły waldorfskie)

46.        Czy brałeś udział w psychoterapii wg metody Berta Hellingera (niebezpieczna pod względem religijnym oraz psychologicznym)

47.        Czy posiadałeś bałwochwalcze przedmioty, które są zaproszeniem dla szatana (np. figurki diabła, obcych bogów, Budda, skarabeusz – symbol reinkarnacji i szatana – Belzebuba – „władcy much”, Ozyrys, figurki indyjskich bóstw, afrykańskie maski, przedmioty o magicznych właściwościach, piramidki, mandale, przedmioty od spirytystów, znaki yin-yang, ankh – klucz Nilu, oko proroka, znak OM, oko Horusa, inne podejrzane znaki, często znajdujące się na pamiątkach lub biżuterii z egzotycznych krajów, z Dalekiego Wschodu, Afryki, indyjskie kadzidełka – są przeznaczone dla konkretnych bóstw, inne kadzidełka, lampki i przedmioty kultyczne, wszystko włącznie ze strojami, ubraniami ze sklepów indyjskich, kimona, wachlarze chińskie (wg Feng-shui mają ukierunkowywać przepływ energii) i porcelana chińska zdobiona chińskimi tekstami modlitw, kamasutra, plakaty energetyczne (np. kwiat lotosu), kamienie i kryształy, którym przypisuje się jakieś właściwości energetyczne lub magiczne, kule Qi-Gong, zestawy wiszących dzwoneczków lub pręcików tzw. łapacz snów, dzwonki tybetańskie, spirala DNS, znaki zodiaku, znaki chińskiego horoskopu, zabawki przypominające diabła, straszne potwory lub smoki, ubrania, koszulki, nalepki ze znakami satanistycznymi – rysunek diabła)

48.        Czy posiadałeś drzewka szczęścia, talizmany, amulety, pierścień Atlantów, wisiorki z wężem, podkowy, słoniki „na szczęście” (wiara w moc tych przedmiotów jest grzechem bałwochwalstwa; noszenie ich jest zewnętrznym wyrazem przynależności do „świata”, który te przedmioty reprezentują)

49.        Czy uczestniczyłeś w jakichś ezoterycznych, okultystycznych spotkaniach (np. w zgromadzeniu różokrzyżowców; zabawy w Halloween)

50.        Czy masz jakieś tatuaże. Jeśli tak, to co przedstawiają (bardzo często przedstawiają jakieś elementy symboliki satanistycznej)

51.        Jakie czasopisma (młodzieżowe, dla kobiet, inne) czytasz Jakie treści przekazują (w zdecydowanej większości prowadzona jest promocja treści New Age, ezoteryzmu, itd.)

52.        Jakie filmy oglądasz. Promujące magię, ezoteryzm i neopogaństwo (m.in. horrory, seriale o czarownicach, „Buffy”, „Nikita”, „Z Archiwum X”, wiele japońskich filmów animowanych nie jest tworzonych dla dzieci, m.in. „Pokemony”, filmy okultystyczne i satanistyczne i wiele innych filmów – na bieżąco należy je weryfikować

53.        Jakich gier używałeś (gry komputerowe stanowią pomost pomiędzy wyobraźnią a rzeczywistością, często przekazują określoną treść i wymuszają zaprogramowane działanie; komputer staje się niejako elektronicznym czarownikiem; duża część gier zawiera treści satanistyczne, przynajmniej jako tło, coraz więcej gier zawiera treści bluźniercze mocno angażujące gracza; w części gier wymaga się wczuwania się w rolę diabła lub wirtualnie angażuje się w zabijanie, np. „Might & Magic” (M&M), „Hell”, „Seventh sword of mendor”, „Hero’s quest”, „Wizard’s crown”, „Darklands”, „Garbiel Knight”, „Dungeon Keeper”, „Grand Theft Auto”, „Virtual Russian Roulette”, „Killing Stones”, „The Aces & Eight Society”, „Totośmierć”, “Diablo” gry sieciowe MOD i wiele innych gier na bieżąco powstających należy je kontrolować

54.        Czy grasz w gry RPG (role-playing game). Jest to specyficzny rytuał, ceremonia, gracze są zaangażowani, kieruje wszystkim Master (Mistrz, Pan, Gospodarz), poprzez te gry bardzo często nie jest to już zabawa w magię, ale realne praktykowanie okultyzmu

55.        Jakie książki czytasz. Jakie komiksy. Niejednokrotnie zawarte są niebezpieczne treści, np. komiks „Dylan Dog”, „Spider Man”

56.        Ile czasu poświęcasz muzyce

57.        Jakie tematy są podejmowane w słuchanych przez Ciebie piosenkach. Czy słuchasz zespołów i wykonawców wprost lub pośrednio promujących satanizm, okultyzm lub inne obce kulty: m.in. The Rolling Stones, Black Sabbath, Sabbath Bloody Sabbath, Slayer, Pink Floyd, Led Zeppelin, Little Richard, Mercyful Fate, Deicide, Death SS (Steve Sylwester), Marilyn Manson, Madonna, Dee Snider, Hall and Oates (Daryl Hall), Stevie Nyxa, R xUN-DMC, LL Cool J, Beastie Boys, Dortuary, Celtic Frost, Cannibal Corpse, Guns N’ Ross, KISS, The Doors, Sex Pistols, Rock Voxens, Def Leopard, David Bowie, Van Halen, Jimi Hendrix, John Lennon, Mettalica, AC/DC, David Lee Roth, zespoły techno, M. Jackson, G. Brookes, Ozzie Osbourne, Megadeth, Psychic TV, Enigma, David Crossy, Natan Young, Graham Nash i wielu innych wykonawców, których przekazy należy kontrolować

58.        Czy korzystałeś z homeopatii, proszków Sai Baby lub innych podejrzanych środków

59.        Czy podejmowałeś leczenie poprzez medycynę niekonwencjonalną (bioenergoterapia, Reiki, akupresura, akupunktura – odwołuje się do okultystycznej wizji człowieka i świata; sesje Harrisa, Kaszpirowskiego, Nowaka, uzdrowicieli z Filipin i innych (odwoływanie się do duchów), jasnowidztwo, wykorzystywane do rzekomego leczenia – irydologia, leczenie z moczu (nie mają podstaw naukowych, praktyki te odwołują się do spirytyzmu), seanse biotroniczne, niektóre seanse psychoterapeutyczne – część odwołuje się do ideologii Dalekiego Wschodu; konieczna jest dokładna analiza danej praktyki)

MODLITWA PO RACHUNKU SUMIENIA:

Ojcze, dzięki Twemu światłu poznałem mój grzech, poznałem moją słabość. Poznałem, jak daleko od Ciebie, ja – syn marnotrawny – odszedłem. Daj mi teraz silę, abym znalazł odwagę, by do Ciebie powrócić i wobec Ciebie, wobec Twojego Kościoła wyznać moje grzechy. Daj mi łaskę doskonałego żalu za moje grzechy, daj łaskę naprawienia wszystkich krzywd. Przez Mękę Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, a mojego Pana, udziel mi przebaczenia moich grzechów. Umocnij swoją Miłością moje postanowienie, aby żyć w pokoju z Tobą i wszystkimi moimi braćmi i siostrami, daj mi łaskę wewnętrznego pokoju. Bądź zawsze ze mną, Ojcze mojej nadziei.

Wzbudź sobie teraz szczery żal za popełnione grzechy i autentyczną chęć poprawy na przyszłość!

Rachunek Sumienia - dla dorosłych

„Chrześcijanin, który po grzechu pod wpływem Ducha Świętego przystępuje do sakramentu pokuty, powinien przede wszystkim całym sercem nawrócić się do Boga. To wewnętrzne nawrócenie serca, zawierające żal za grzechy i postanowienie nowego życia, wyraża się przez wyznanie grzechów wobec Kościoła, przez należyte zadośćuczynienie i poprawę życia” (Obrządy pokuty, § 6).

W tym miejscu zajmiemy się istotnymi sprawami, o których należy pamiętać przy wyznawaniu grzechów oraz przy rachunku sumienia, który powinien mieć miejsce wcześniej. Przedstawimy: (1) warunki dobrej spowiedzi; (2) skrócony rachunek sumienia; (3) bardziej szczegółowy rachunek sumienia; (4) rolę kapłana przy sprawowaniu sakramentu; oraz (5) szczegółowe rady dla dorosłych przystępujących do spowiedzi po raz pierwszy, a także dla tych, którzy zaniedbywali spowiedź przez długi czas, i dla odbywających spowiedź generalną.

WARUNKI DOBREJ SPOWIEDZI

Rachunek sumienia — mam dokładnie zbadać stan swojej duszy od ostatniej dobrej spowiedzi.

Żal za grzechy — mam szczerze żałować za wszystkie swoje grzechy.

Mocne postanowienie poprawy — mam szczerze postanowić, że zrobię wszystko co w mojej mocy, aby w przyszłości unikać wszystkich grzechów.

Szczera spowiedź — mam wyznać kapłanowi wszystkie moje grzechy ciężkie.

Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu— mam wykonać pokutę, którą wyznaczy mi spowiednik.

Rachunek sumienia zostanie omówiony oddzielnie po wyjaśnieniu pozostałych czterech punktów.

Żal za grzechy

Żal zawiera w sobie smutek i skruchę z powodu popełnionego grzechu. Zakłada głęboką przemianę (nawrócenie) całego człowieka. Obejmuje też pragnienie pozbycia się wszelkiego przywiązania do grzechu.

Żal powinien objąć wszystkie moje grzechy ciężkie, a nie tylko niektóre. Jeśli ktoś systematycznie opuszcza Mszę świętą w niedzielę, ponieważ lubi długo spać i świadomie odmawia podjęcia próby zmiany tego w przyszłości, nie zasługuje na rozgrzeszenie, nawet jeśli żałuje za niecierpliwość i kłamstwa.

Podobnie jak sam grzech nie jest sprawą uczuć, również żal za grzechy nie polega na uczuciu. Są ludzie, którzy łamią Prawo Boże, a potem mówią kapłanowi: „Ale ja nie czułem, że robię coś złego”. Zakładają oni, że winę mierzy się intensywnością uczuć. Usiłują ocenić swój żal za grzechy jedynie na podstawie powierzchownego uczucia smutku.

Płytki stan przygnębienia po popełnieniu grzechu może wyrastać z czysto naturalnych przyczyn, jak rozczarowanie z powodu braku panowania nad sobą, lęk przed niepożądanymi konsekwencjami, zmęczenie grzesznym życiem, krzywda wyrządzona rodzinie i bliskim itd. Takie uczucia mogą prowadzić do prawdziwego żalu za grzechy, ale same jako takie nim nie są.

Żal wymagany przy spowiedzi to niekłamany ból, że obraziło się Boga. Najlepszym wyrazem żalu to nie pobożne łzy, ale szczera wola pójścia do spowiedzi, wzbudzenia aktu żalu doskonałego, naprawienia szkody wyrządzonej drugiemu, odprawienia pokuty oraz podjęcia skutecznych kroków — w miarę możliwości — by zło się nie powtórzyło.

Można zdecydować się na przystąpienie do Komunii świętej na Wielkanoc czy Boże Narodzenie, ponieważ taki jest zwyczaj, albo żeby uniknąć krępujących pytań dzieci, które mogłyby dziwić się, dlaczego rodzice nie przystępują razem z nimi do Komunii. Lecz to nie może być wystarczająca motywacja. Należy szczerze żałować za swoje grzechy i pragnąć powrócić do stanu przyjaźni z Bogiem.

Mój żal — w zależności od motywacji — może należeć do jednej z dwóch kategorii. Jeżeli żałuję, że obraziłem Boga, ponieważ kochani Go, jako najwyższe Dobro, jest to żal „doskonały”; jeżeli żałuję, że obraziłem Boga, ponieważ boję się, że ukarze mnie oddzielając od swej miłości na wieki, jest to żal „niedoskonały”.

Dla chrześcijanina jakaś forma skruchy jest niezbędna. Przy spowiedzi wystarczy żal niedoskonały. Jeśli nie może pójść do spowiedzi, konieczny jest żal doskonały. Jednak by skrucha była doskonała, powinno się mieć szczere postanowienie pójścia do spowiedzi przy pierwszej nadarzającej się okazji.

Powodem, dla którego skrucha doskonała natychmiast przywraca duszy łaskę, jest to, że zakłada ona szczególny rodzaj miłości — miłość, w której wybieram Boga spośród wszystkich rzeczy, ze względu na Niego samego. Grzeszna dusza odwraca się od grzechu do Boga z pełną miłością i Bóg odpowiada pełnią miłości.

Czasami słowo „doskonały” może być mylące. Może kojarzyć się z czymś abso­lutnym, jak słowa „najlepszy” czy „najwyższy”. W mowie potocznej jest to właśnie takie słowo. Nie dopuszcza ono różnicy stopnia ani natężenia. Jednakże sformułowanie „skrucha doskonała” dopuszcza taką różnicę. Ktoś może przykładowo kochać Boga ponad wszystko i posiadać skruchę doskonałą, a jednocześnie mieć na sumieniu grzechy powszednie. (Jest to oczywiście niezbędne minimum, a nie typ skruchy doskonałej, który powinien nas zadowolić.)

Co więcej, skrucha doskonała nie wyklucza innych motywacji. To zupełnie właściwe, że ktoś również jest wdzięczny Bogu za Jego łaski, pragnie nieba, boi się piekła. To wszystko może współistnieć w duszy wraz z prawdziwą miłością Boga — główną mo­tywacją skruchy doskonałej.

Jak osiągnąć skruchę doskonałą? Oto dwa sposoby: rozmyślanie o Chrystusie ukrzyżowanym oraz rozważanie dobrodziejstw, które otrzymałem od Boga, uświadamiając sobie, jak wiele On dla mnie uczynił, a jak mało ode mnie żąda. Za każdym razem, kiedy wypowiadam akt skruchy - co powinienem czynić codziennie — mam starać się szczerze wypowiadać każde słowo. Wówczas, w sytuacji krytycznej, Bóg udzieli mi potrzebnej łaski, by moja skrucha była doskonała.

Poniższy akt jest przykładem skruchy doskonałej:

„O mój Boże, żałuję za wszystkie moje grzechy, ponieważ obrażają Ciebie, mojego miłującego Ojca. Obiecuję, z pomocą Twojej łaski, więcej ich nie popełniać”.

Mocne postanowienie poprawy

Muszę postanowić tu i teraz, że podejmę sensowne kroki w celu uniknięcia poważ­nych grzechów w przyszłości. Teraz, w momencie kiedy idę do spowiedzi, chcę przestać grzeszyć. Jestem zdecydowany zachować taką postawę na stałe. Jeśli upadnę w przyszłości, to z powodu słabości. W tej konkretnej chwili moje postanowienie jest szczere i zamierzam w nim wytrwać. Dlatego mogę szczerze prosić o rozgrzeszenie.

Mocne postanowienie poprawy jest więc czymś zupełnie innym niż przekonanie, że w przyszłości nie będę grzeszyć. W rzeczywistości może mi towarzyszyć lęk, że znowu upadnę.

Mogę na przykład mieć gwałtowny temperament. Moje napady złości doprowadzają mnie do poważnej obrazy bliźniego. Postanawiam zastosować możliwe środki, aby w przyszłości uniknąć tego typu zachowań. A jednak obawiam się, że pod wpływem konkretnych okoliczności najprawdopodobniej wybuchnę znowu. Mimo tej możliwości, moje mocne postanowienie poprawy jest prawidłowe

Szczera spowiedź

Absolutnym minimum, koniecznym do tego, aby spowiedź była ważna, jest to, bym wyznał wszystkie grzechy ciężkie, które pamiętam od mojej ostatniej ważnej spowiedzi, chciał zrobić wszystko co w mojej mocy, żeby uniknąć popełniania tych i innych grzechów ciężkich w przyszłości i wypełnił pokutę nałożoną na mnie przez spowiednika.

Jeśli któryś z tych warunków nie jest spełniony, spowiedź jest nieważna, grzechy nie są odpuszczone i muszę jeszcze raz wyznać swoje grzechy ciężkie przy następnej spowiedzi, zaznaczając, że poprzednia spowiedź nie była dobra.

Jeśli mam do wyznania grzech ciężki, powinienem — najjaśniej jak potrafię — wyznać, jaki to grzech i ile razy został popełniony.

„Wierny jest obowiązany wyznać co do liczby i rodzaju wszelkie grzechy ciężkie popełnione po chrzcie, a jeszcze przez władzę kluczy Kościoła bezpośrednio nie odpuszczone i nie wyznane w indywidualnej spowiedzi, które sobie przypomina po dokładnym rachunku sumienia” (Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 988 § 1).

Wyznając jakikolwiek grzech, czy to lekki czy ciężki, dobrze jest rozpoznać postawę, która jest korzeniem grzechu. Jeżeli na przykład główną przyczyną wielu moich upadków jest brak miłosierdzia, powinienem to wyznać i podjąć jakieś pozytywne postanowienia w tej dziedzinie. Poważnie traktowany rachunek sumienia i rady spowiednika są tu ogromną pomocą.

Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu

We wczesnym Kościele kapłani nakładali surowe pokuty. Teraz już tak nie jest. Kapłan albo wyznaczy określone modlitwy do odmówienia, albo poprosi o wykonanie jakiegoś dobrego uczynku. Niedogodność czy wyrzeczenie związane z pokutą są mało adekwatne do zła, jakie wyrządziły moje grzechy. Powinienem także sam podejmować dodatkową pokutę i akty zaparcia się siebie, aby umocnić duszę przeciwko podobnym pokusom w przyszłości.

Po wyznaniu grzechów, spowiedź zazwyczaj kończy się słowami: „Żałuję za te i za wszystkie grzechy mojego życia”. Następnie kapłan wyznacza mi pokutę i prosi o uczynienie aktu skruchy. (Dobrze jest znać na pamięć dłuższy akt żalu doskonałego, jeśli nie, można posłużyć się krótszym: „Panie Jezu, Synu Boży, zmiłuj się nade mną grzesznikiem”.) Potem słucham słów pociechy i przebaczenia wypowiadanych przez kapłana. Powie mi on, że Bóg mi przebacza i że znów jestem pojednany z Kościołem, który został zraniony przez moje grzechy, ale który przez miłosierdzie, przykład i modlitwę chce mnie doprowadzić do nawrócenia.

Skrócony rachunek sumienia

Przy rachunku sumienia moim pierwszym obowiązkiem jest zastanowienie się, czy popełniłem jakiś grzech ciężki. Przed rozpoczęciem rachunku powinienem poprosić Boga o światło i prowadzenie.

·      Kiedy ostatni raz przystępowałem do sakramentu pokuty?

·      Czy moja spowiedź i żal były szczere?

·      Czy nie zapomniałem o jakimś grzechu ciężkim lub zataiłem go?

·      Czy odprawiłem naznaczoną pokutę?

·      Czy przyjmowałem Komunię świętą wiedząc, że mam na sumieniu grzech ciężki?

·      Czy spełniłem obowiązek wielkanocny, tzn. przyjąłem Komunię w okresie wielkanocnym (od l niedzieli Wielkiego Postu do niedzieli Zesłania Ducha Świętego)?

·      Czy przysięgałem Bogu mówić prawdę, a następnie świadomie kłamałem w swoich zeznaniach lub oświadczeniach?

·      Czy poważnie nadużywałem Świętego Imienia Boga?

·      Czy świadomie opuszczałem Mszę niedzielną lub świąteczną bez przyczyny?

·      Czy zaniedbywałem poważnie swoje obowiązki rodzicielskie?

·      Czy przyjmowałem postawę raniącą i pełną nienawiści w stosunku do innych?

·      Czy spowodowałem zagrożenie dla życia własnego lub innych przez bezmyślne zachowania (np. prowadząc samochód w stanie nietrzeźwym, zbyt szybko...)?

·      Czy miałem jakikolwiek udział w przerwaniu życia nie narodzonego, np. doradzałem aborcję lub nie przeciwstawiłem się jej w przypadku, gdy mogłem to bez pośrednio uczynić?

·      Czy zgrzeszyłem poważnie przez zaniedbywanie gestów czułości wobec mojego współmałżonka? Czy wykonywałem akt małżeński w niewłaściwy sposób lub odmawiałem zaspokojenia rozsądnych pragnień seksualnych mojego partnera?

·      Czy korzystałem z przyjemności seksualnych sam lub z kimś innym niż mój współmałżonek?

·      Czy grzeszyłem przeciwko czystości dobrowolnie oddając się złym myślom lub świadomie narażając się na poważną okazję do grzechu?

·      Czy przywłaszczyłem sobie coś cennego? Czy podjąłem szczery wysiłek, aby zwrócić to, co sobie przywłaszczyłem?

·      Czy moja rodzina była pozbawiona koniecznych rzeczy z powodu mojej rozrzutności?

·      Czy dopuściłem się poważnej niesprawiedliwości nierzetelnie pracując, wyznaczając wygórowane ceny, płacąc zbyt niskie zarobki, nadużywając własności bliźniego lub w sposób nieuczciwy dążyłem do zniszczenia czyjegoś przedsiębiorstwa?

·      Czy fałszywie oskarżyłem kogoś o szczególnie grzeszne czyny?

·      Czy ujawniłem ukryty ciężki grzech bliźniego bez dostatecznej przyczyny?

·      Czy słowem lub przykładem doprowadziłem kogoś do grzechu ciężkiego?

·      Czy uczestniczyłem w ciężkim grzechu kogoś innego, np. pomagając w kradzieży, rozpowszechniając literaturę pornograficzną?

Szczegółowy rachunek sumienia

I. Czcij jedynie Boga

·      Czy wyparłem się tego, że jestem katolikiem?

·      Czy opuściłem jakąś praktykę religijną, aby uniknąć ośmieszenia lub z innych względów ludzkich?

·      Czy aktywnie uczestniczyłem w nabożeństwach niekatolickich wbrew wskazaniom Kościoła?

·      Czy bez potrzeby wystawiałem na niebezpieczeństwo wiarę swoją lub innych?

·      Czy przez dłuższy czas zaniedbywałem modlitwę i popadłem w obojętność wobec sakramentów?

·      Czy regularnie czytam Pismo Święte?

·      Czy pogłębiam swoją wiedzę religijną przez słuchanie kazań, czytanie prasy i książek religijnych, uczestnictwo w rekolekcjach...?

·      Czy uczestniczę w życiu Kościoła, tzn. czy interesuję się życiem swojej parafii, Kościołem w Polsce i na świecie?

II. Szanuj Imię Boże

·      Czy wypowiadałem Imię Boże bez szacunku, w złości lub w żartach?

·      Czy przeklinałem innych, rozmyślnie życząc im zła lub prosząc Boga, aby zesłał na nich nieszczęście?

·      Czy świadomie wzywałem Boga na świadka, że mówię prawdę, wiedząc, że kłamię?

III. Szanuj dzień Pański

·      Czy dobrowolnie opuściłem Mszę niedzielną lub świąteczną bez przyczyny? Czy nakłaniałem do tego innych?

·      Czy w dzień Pański wykonywałem pracę, która nie była niezbędna? Czy namawiałem do tego innych?

·      Czy zachowuję przykazania kościelne dotyczące postów oraz powstrzymywania się od udziału w hucznych zabawach w Adwencie i w okresie Wielkiego Postu?

Trzy pierwsze przykazania dotyczyły mo­jej bezpośredniej relacji z Bogiem. Następne siedem odnosi się do mojej postawy wobec bliźniego. Są one ukonkretnieniem nakazu Chrystusa, by z miłości do Niego kochać bliźniego, jak samego siebie.

IV. Okazuj szacunek i posłuszeństwo tym, którzy sprawują prawowitą władzę

·      Czy nie zaniedbywałem się w miłości do moich rodziców? Czy troszczyłem się o nich należycie w ich chorobie, podeszłym wieku, bezradności?

·      Czy jako rodzic byłem sprawiedliwy dla moich dzieci? Czy dostatecznie troszczyłem się o ich potrzeby duchowe? Czy nie zaniedbywałem ich wychowania religijnego? Czy nie dawałem im złego przykładu? Czy egoistycznie nie przeszkadzałem w realizacji ich powołania? Czy troszczyłem się odpowiednio o ich potrzeby fizyczne i emocjonalne?

·      Czy okazywałem posłuszeństwo tym, którzy mają nade mną prawowitą władzę?

·      Czy uchylałem się od obowiązku płacenia podatków, brania udziału w wyborach, obrony kraju?

V. Szanuj bliźnich, duszę i ciało

·      Czy jestem bezpośrednio lub pośrednio odpowiedzialny za czyjąś śmierć czy poważne obrażenia w wyniku świadomego działania, karygodnego zaniedbania lub bezmyślności?

·      Czy próbowałem odebrać sobie życie?

·      Czy mam na sumieniu dokonanie aborcji — przez poddanie się jej, wykonywanie zabiegów, namawianie kogoś?

·      Czy żywiłem do kogoś nienawiść? Czy starałem się z nim rozmawiać? Czy odrzuciłem przeprosiny kogoś, kto mnie obraził? Czy poszukiwałem zemsty?

·      Czy odczuwałem nienawiść do jakiejś grupy ludzi ze względu na ich rasę, narodowość, wiek czy odmienność religii?

·      Czy byłem niecierpliwy lub niemiłosierny w słowach lub uczynkach, ponieważ inni mnie denerwowali? Czy byłem uparty w swoich poglądach i krytycznie nastawiony do innych? Czy zazdrościłem innym?

·      Czy nadużywałem alkoholu? Czy moje pijaństwo pozbawiło rodzinę odpowiednich środków utrzymania, dobrego przykładu, szacunku społecznego? Czy doprowadziło mnie do innych grzechów w myślach, słowach i uczynkach?

·      Czy naraziłem na poważne niebezpieczeństwo życie swoje i innych łamiąc przepisy ruchu drogowego, prowadząc pojazd pod wpływem alkoholu lub pozwalając swoim dzieciom prowadzić samochód bez odpowiednich umiejętności z ich strony?

·      Czy stałem się powodem zgorszenia dla innych?

·      Czy narażałem swoje zdrowie poprzez złą dietę, nadużywanie alkoholu, tytoniu, leków?

·      Czy bez uzasadnienia, ze szkodą dla włas­nego organizmu, przyjmowałem narkotyki? Czy zajmowałem się handlem narkotykami lub bronią?

·      Czy zaniedbywałem pracę nad wprowadzaniem pokoju i sprawiedliwości na świecie?

VI i IX. Szanuj świętość pożycia seksualnego

·      Czy dopuściłem się zdrady małżeńskiej? Cudzołóstwa? Kazirodztwa (kontakty seksualne z członkami rodziny)?

·      Czy grzeszyłem przeciwko własnemu ciału przez masturbację?

·      Czy dobrowolnie poddawałem się nieczystym myślom?

·      Czy angażowałem się w przedłużone, intensywne pocałunki lub pieszczoty?

·      Czy słuchałem lub uczestniczyłem w nieczystych rozmowach?

·      Czy, bez ważnego powodu, czytałem książki lub chodziłem do miejsc rozrywki, o których wiedziałem, że są nieprzyzwoite i niemoralne?

·      Czy popełniałem grzech nieczystości z osobami tej samej płci?

·      Czy narażałem innych na poważny grzech lub zachęcałem ich do niego przez nieskromne gesty, zachowanie lub strój?

·      Czy wykonywałem akt małżeński w niewłaściwy sposób, bez otwarcia się na nowe życie?

·      Czy nie zaniedbywałem traktowania mojego współmałżonka jak równego sobie?

VII i X. Szanuj własność innych

·      Czy coś komuś ukradłem lub przywłaszczyłem sobie? (Powinienem podać wartość ukradzionej rzeczy i sytuację majątkową osoby, do której należała.)

·      Czy zwróciłem przywłaszczoną rzecz, pożyczone pieniądze...?

·      Czy kupowałem lub przyjmowałem w prezencie rzeczy, o których wiedziałem, że są kradzione?

·      Czy rozmyślnie zniszczyłem czyjąś własność?

·      Czy zatrzymałem coś, co znalazłem, nawet jeśli mogłem łatwo zidentyfikować właściciela?

·      Czy przyjmowałem lub proponowałem łapówki?

·      Czy, będąc pracodawcą, płaciłem zbyt niskie zarobki moim pracownikom, zatrudniałem ludzi bez uczciwej umowy lub też w prowadzeniu przedsiębiorstwa angażowałem się w nieuczciwe interesy z klientami, konkurencją, pracownikami?

·      Czy, będąc pracownikiem, zaniedbywałem pracę, której się podjąłem? Czy podejmowałem pracę na nieuczciwych zasadach? Czy traktowałem z szacunkiem cudzą własność?

·      Czy zaniedbywałem płacenia rachunków, dotrzymywania obietnic i kontraktów?

·      Czy przeznaczyłem uczciwą część swoich zarobków na utrzymanie Kościoła? (Darowizny na inne szlachetne cele są aktami miłosierdzia. Utrzymywanie własnej parafii jest moim obowiązkiem.)

·      Czy zaniedbywałem uczynki miłosierdzia?

VIII. Szanuj prawdę i dobre imię bliźniego

·      Czy kłamałem?

·      Czy jestem winien krzywoprzysięstwa?

·      Czy zaszkodziłem czyjejś reputacji przez kłamstwo (oszczerstwo) lub mówienie bez potrzeby o cudzych grzechach, które nie są powszechnie znane (obmowa)?

·      Czy podjąłem wystarczający wysiłek w celu przywrócenia dobrego imienia osobie, której reputacji zaszkodziłem?

·      Czy plotkowałem lub w jakiś inny sposób byłem niemiłosierny w mowie?

·      Czy naruszyłem czyjąś prywatność, np. przez czytanie cudzych listów bez pozwolenia?

·      Czy mam na sumieniu pochopne osądzanie, przypisywanie komuś zła bez dostatecznych powodów? Czy w mowie dyskryminowałem jakąś grupę rasową, np. określając ją obraźliwym słowem?

·      Czy zatrzymywałem informacje dla tych, którzy mieli do nich prawo?

Rola kapłana

Aby spowiedź była ważna i owocna, powinienem pamiętać o roli kapłana w tym sakramencie. Wyznając swoje grzechy Bogu, sam już uznałem, że popełniłem zło. Spowiednik, postawiony w miejscu umiłowanego Mistrza, słucha, by upewnić się, czy żałuję, by poradzić mi, jak pokonywać moje grzechy, oraz by mi udzielić sakramentalnego rozgrzeszenia, które przynosi Boże przebaczenie i łaskę wytrwania w dobrych postanowieniach.

Muszę pamiętać, że kapłan również cierpi z powodu pokus. On wie, jak trudno jest oprzeć się grzechowi. Nieustannie ma w pamięci nakaz Chrystusa: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (Mt 7,1).

Kapłan chce pomóc mi bardziej pokochać Boga. Dlatego doradzi, jak unikać poważ­nych okazji do grzechu — ludzi, miejsc lub okoliczności, które mogłyby łatwo doprowadzić mnie do obrazy Boga. Powinienem więc bez wahania prosić go o pomoc.

Aby w pełni wykorzystać tę szansę, penitent może się przedstawić — nie z imienia i nazwiska, ale jako ktoś, kto już wcześniej rozmawiał na temat konkretnego problemu. To pomoże księdzu odświeżyć pamięć i uniknąć powtarzania tych samych rad. Pomoże mu również potraktować sytuację stosownie do okoliczności. Przykładowo, istnieje duża różnica pomiędzy osobą, która okazyjnie traci cierpliwość, a osobą, której częste i gwałtowne wybuchy złości doprowadzają współmałżonka do poważnego myślenia o rozwodzie. Ten drugi penitent może potrzebować stałej pomocy przez długi czas.

Jest ważne, by spowiednik otrzymał jak najdokładniejszy obraz stanu mojej duszy.

Czasami niektórzy uważają, że coś zyskali oszukując księdza. Tymczasem w rzeczywistości ranią tylko sami siebie. Czy byliby równie z siebie zadowoleni, gdyby udało im się wprowadzić w błąd lekarza, tak by zdiagnozował poważny atak serca jako napięcie mięśniowe w klatce piersiowej? Dzieje się dokładnie tak samo, jeśli doprowadzę lekarza mojej duszy do przekonania, że popełniłem mniej poważny grzech niż ten, którego się w rzeczywistości dopuściłem; niszczę po prostu swoje zdrowie duchowe.

Przy wyznawaniu grzechów powszednich, czasami ważniejsze jest określenie skali problemu niż usiłowanie podania dokładnej liczby popełnionych grzechów.

Jeśli mam wątpliwości, czy dany grzech jest ciężki czy lekki, powinienem porozmawiać na ten temat z księdzem podczas spowiedzi.

Jeśli od mojej ostatniej spowiedzi nie przypominam sobie żadnego grzechu, mogę oskarżać się ogólnie z grzechów przeszłości, na przykład: „Nie przypominam sobie po­pełnienia żadnego grzechu ciężkiego od mojej ostatniej spowiedzi, ale chcę przeprosić Boga za wszystkie grzechy mojego życia, szczególnie za kilkakrotne opuszczenie Mszy w dzień święty bez przyczyny”.

Porady szczegółowe

Dla nowo nawróconych: Jeśli jesteś dorosły, prawdopodobnie obawiasz się swojej pierwszej spowiedzi. Możesz mieć wątpliwości, jak zdołasz ogarnąć cały długi okres swojego życia i wyznać wszystkie grzechy. Możesz martwić się, że zapomnisz teksty modlitw. Jest to dla ciebie tak bardzo nowe doświadczenie.

Oto kilka pomocnych rad:

·      Mogę zapytać kapłana, który mnie przygotowywał, o możliwość indywidualnego umówienia się, zamiast przyjścia w czasie normalnej spowiedzi parafialnej. (To oszczędzi ci nerwowego stania w długiej kolejce, a podczas spowiedzi niepokoju, że każesz innym czekać, jeśli trwa ona trochę dłużej.) Mogę wybrać tego właśnie kapłana lub innego spowiednika. Ksiądz, który mnie przygotował, zrozumie każdą z tych decyzji i chętnie udzieli mi pomocy.

·      Powinienem pamiętać, że w rzeczywistości wyznaję swoje grzechy mojemu kochającemu Zbawicielowi, który za mnie umarł. Kapłan jest przedstawicielem Boga, człowiekiem poddanym pokusom jak my wszyscy, ale wyposażonym przez Chrystusa w moc przekazywania mi Jego pokoju, jeśli jestem dobrze usposobiony.

·      Powinienem zacząć swoją spowiedź od słów: „Proszę, aby ksiądz mi pomógł. Jestem nowo nawrócony i po raz pierwszy przystępuję do spowiedzi”. Kapłan natychmiast doda mi otuchy. Prawdopodobnie zada mi kilka pytań na temat zachowywania każdego z przykazań. Będę musiał tylko odpowiadać.

Dla tych, którzy od dawna nie przystępowali do spowiedzi: Jeśli przez długi czas pozostawałem z dala od sakramentów, jest całkiem naturalne, że spowiedź budzi mój niepokój. Próba przypomnienia sobie grzechów z kilku czy kilkunastu lat jest dla większości ludzi trudnym zadaniem. Mogę obawiać się, że o wielu z nich zapomnę.

Powinienem postarać się, najlepiej jak potrafię, przypomnieć sobie swoje grzechy, a potem pójść do konfesjonału i poprosić kapłana o pomoc. Jeśli penitent autentycznie zapomniał o jakimś ciężkim grzechu na spowiedzi, grzech jest przebaczony i można przystępować do Komunii świętej. Muszę jednak wyznać ten grzech następnym razem, jeśli sobie o nim przypomnę.

Dla odprawiających spowiedź generalną: Spowiednik może mi także wiele pomóc, jeśli chcę odprawić spowiedź generalną. Jest to przegląd całego przeszłego życia lub jego części. Często w czasie rekolekcji uczestnicy odkrywają, że taki przegląd jest pomocą w życiu duchowym.

Mogę chcieć podsumować swój postęp duchowy od ostatnich rekolekcji. Spowiedź generalna pomoże mi go określić. Być może popełniam ciągle te same grzechy powszed­nie i chciałbym w akcie pokory powierzyć cały miniony rok. W obu tych przypadkach spowiedź generalna jest wskazana, ale nie obowiązkowa.

Być może mam poważne wątpliwości, czy wyznałem wszystkie grzechy mojego życia. Może jakiś opuściłem.

Jeśli świadomie odbyłem nieważną spowiedź (zatajając jakiś grzech ciężki albo za niego nie żałując), mam obowiązek odbycia spowiedzi ze wszystkich moich grzechów od ostatniej dobrej spowiedzi.

Czasami więc spowiedź generalna jest obowiązkowa; w innych przypadkach jest pomocą. Przystępując do spowiedzi generalnej, zawsze należy najpierw wyznać grzechy popełnione od ostatniej spowiedzi, a następnie przejść do przeglądu życia. Jeśli kiedykolwiek spowiednik poradzi penitentowi nigdy nie wracać do przeszłości, penitent powinien bezwarunkowo posłuchać tej rady.

OBRZĘD SAKRAMENTU POKUTY

CZYLI POJEDNANIA

Przed przystąpieniem do sakramentu pokuty trzeba przygotować się, rozważając Chrystusowe wezwanie do nawrócenia — i robiąc rachunek sumienia.

Odczytujemy słowa Ewangelii. Przypominamy sobie nasze grzechy.

Klęknąwszy przy konfesjonale mówimy: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”.

Kapłan odpowiada: „Na wieki wieków. Amen”.

Teraz trzeba się przeżegnać: „W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen”.

Wyznanie grzechów rozpoczynamy jak zwykle:

„Ostatni raz byłem u spowiedzi... Pokutę zadaną wypełniłem”.

Jeżeli kapłan jest nieznajomy, trzeba powiedzieć:

„Mam lat...” albo: „Jestem żonaty — samotny” itp.

„Obraziłem Pana Boga następującymi grzechami...”

Po wyznaniu grzechów mówimy: „Więcej grzechów nie pamiętam. Za wszystkie grzechy bardzo żałuję. Postanawiam poprawę. Proszę o pokutę i rozgrzeszenie”.

Gdy kapłan zada pokutę, trzeba powiedzieć, czy możemy ją wypełnić. Następnie — na wezwanie kapłana — wypowiadamy słowa skruchy i przeproszenia Boga, na przykład: „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu”;

albo:

„Boże mój, żałuję, że Ciebie obraziłem swo­imi grzechami. Przez Mękę Jezusa Chrystusa zmiłuj się nade mną”. Potem w ciszy słuchamy słów rozgrzeszenia, które mówi kapłan: „Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

Odpowiadamy: „Amen”.

Na zakończenie razem z kapłanem odmawiamy modlitwę dziękczynną.

Odchodząc, można dawnym zwyczajem powiedzieć „Bóg zapłać”. Potem idziemy pomodlić się poprosić Boga o pomoc w wypełnieniu naszych dobrych postanowień.

MODLITWY przed i po spowiedzi

Modlitwa do Ducha Świętego

Duchu Święty, Duchu światła i prawdy, który przenikasz tajemnice serca ludzkiego, przed którym nie ma nic skrytego, przyjdź i oświeć mój rozum, abym przypomniał sobie moje grzechy i poznał ich złość. Przyjdź i skrusz moje serce, abym za te grzechy szczerze żałował, umocnij wolę do skutecznego postanowienia poprawy.

Akt żalu

Ojcze miłosierdzia, czym odpłaciłem Tobie za Twoją miłość? Grzechami, zaniedbaniem, niewdzięcznością. Obym był nigdy nie zgrzeszył.

Żałuję z całego serca za wszystkie grzechy, którymi obraziłem Ciebie, mojego Stworzyciela i Odkupiciela.

Żałuję, że znieważyłem Ciebie, Dobro najwyższe i najgodniejsze miłości.

Żałuję, że zmarnowałem zasługi męki mojego Zbawiciela i zdeptałem Jego Krew za mnie przelaną.

Żałuję, że obraziłem sprawiedliwość Twoją, Panie, i zasłużyłem na słuszną karę.

Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i przeciw Tobie. Nie jestem godzien zwać się dzieckiem Twoim. Brzydzę się wszystkimi grzechami moimi i odwracam się od nich. Mocno postanawiam przy pomocy łaski Twojej unikać wszystkich grzechów i okazji do nich.

Najświętsza Panno, święty Aniele Stróżu mój i moi święci Patronowie, wyproście mi u Boga przebaczenie moich grzechów.

Po spowiedzi

Niech Ci będzie chwała i dziękczynienie, Boże w Trójcy jedyny, żeś mi z nieskoń­czonego miłosierdzia Twego przez rozgrzeszenie kapłańskie odpuścił grzechy.

Dzięki Ci, Ojcze niebieski, żeś mnie nędznego grzesznika przyjął na powrót jako swoje dziecko.

Dzięki Ci, Jezu Zbawicielu mój, żeś krwią obmył moją duszę i przywrócił jej życie nadprzyrodzone.

Dzięki Ci, Duchu Święty, żeś mi dał łaskę prawdziwego żalu i żeś przez ten sakra­ment odbudował w duszy mej świątynię Bożą.

O jakże wielkie jest moje szczęście!

Pragnę przez całą wieczność wysławiać dobroć Twoją, Boże, a tymczasem na ziemi zmienić zupełnie moje życie i oddać Ci serce moje, boś Ty, Panie, godzien całej mojej miłości.

Przyjmij łaskawie te modlitwy i uczynki pokutne, które mi sługa Twój naznaczył; przyjmij też wszystkie moje prace, ofiary i przykrości życia. Niech to wszystko posłuży mi na złagodzenie kar doczesnych, a co jeszcze nie dostaje mojej pokucie, niech to uzupełnią zasługi męki Twojej, Zbawicielu najmiłościwszy.

Udziel mi, Panie, łaski wytrwania w moich postanowieniach.